Ambasada RP w Rzymie
via P.P. Rubens 20, Monti Parioli 00197, Roma, Italia
Centrala tel. (0.03906) 362-04200,
Sekretariat Ambasadora tel. (0.03906) 362-04204,
Sekretariat Wydziału Politycznego tel. (0.03906) 362-04209,
Attachat wojskowy tel. (0.03906) 362-04219,
Kancelaria tel. (0.03906) 362-04231,
Stały przedstawiciel RP tel. (0.03906) 362-04237,
fax. (003906) 32 17 895
e-mail:polish.embassy@agora.stm.it
www.ambasciatapolonia.it
Język urzędowy: włoski
Stolica: Rzym
Powierzchnia: 301 230 km²
Ludność: 58 103 033
Jednostka monetarna: euro (EUR)
Strefa czasowa: UTC +1 – zima
UTC+2 - lato
Pierwszymi ludami, które osiedliły się na Półwyspie Apenińskim byli Ligurowie. Jednak od VIII w. p.n.e. do największej potęgi doszli Etruskowie. Ich cywilizacja była zorganizowana na zasadzie podobnej do greckich miast – państw. W 509 r p.n.e. Rzymianie wyzwolili się spod władzy etruskich królów i przyjęli republikańską formę rządów. Władza była podzieloną między dwóch konsulów, których wybierano na okres jednego roku. Rzymianie wkrótce zjednoczyli lub podbili wszystkie plemiona półwyspu, a od III wieku p.n.e. rozpoczęli podbój sąsiednich krain basenu morza śródziemnego. Utworzenie tak wielkiego imperium opartego na pracy niewolniczej wymusiło zmianę organizacji zarządzania. Po okresie burzliwych walk wewnętrznych i wojnie triumwirów w I wieku p.n.e. władzę dyktatorską objął Juliusz Cezar. Jego zamordowanie w 44 r. p.n.e. nie ocaliło republiki. Trzynaście lat później jedynym władcą został Oktawian August, ustanawiając pryncypat – rządy monarsze z zachowaniem pozorów rządów republikańskich. Okres jego panowania okazał się również szczytem potęgi imperium. Jego późniejszemu rozkładowi nie mogły zapobiec reformy Dioklecjana i Konstatyna Wielkiego. Na nic zdało się wprowadzenie dominatu – władzy absolutnej, ani wprowadzenie chrześcijaństwa jako religii panującej. Najazdy Gotów, Franków i Alemanów od połowy III w n.e. znaczyły początek upadku Imperium Rzymskiego. W 395 r. n.e. cesarstwo rozpadło się na wschodnie i zachodnie. Ostatni cesarz zachodniorzymski – pogardliwie przezwany Romulus Augustinus – został zdetronizowany w 476 r. Na półwyspie Apenińskim swoje państwo utworzyli Ostrogoci. Choć cesarstwo formalnie przestało istnieć całe kolejne wieki miały zejść na walkach o jego spuściznę. Zwycięzcy przyjęli chrześcijańską religię i zachowali strukturę kościelną. Gdy północ półwyspu zdominowali Longobardowie i zagrozili Rzymowi, jego biskup wezwał na pomoc germańskich Franków. Ich król Pepin Mały wyparł Longobardów i założył w 754 r. zaczątek Państwa Kościelnego. Błogosławieństwo biskupa Rzymu, czyli papieża, było niezbędne Frankom dążącym do wzmocnienia swej władzy i odtworzenia cesarstwa. Otton I, król niemiecki, uważający się za spadkobiercę Cesarstwa Franków, podbił Rzym. Tu w 962 r. koronował się na Cesarza Rzymskiego Narodu Niemieckiego. Druga połowa X w. XI w. miały zejść na nieustające walki i spory między cesarzem a papieżem o władzę zwierzchnią. Spór osłabił władzę jednego i drugiego. Do potęgi zaczęły natomiast dochodzić morskie republiki kupieckie i komuny miejskie. Od XII w. we Włoszech zostało założonych około 200 miast – państw. Mimo nieustannych walk między nimi w XIV i XV wieku przeżyły one okres niebywałego rozkwitu kultury. W ten sposób zainicjowały w Europie renesans czyli Odrodzenie. Południe Włoch przeżywało jednak inne koleje losu. W IX wieku uległo najazdowi Arabów, później Normanów, w końcu znalazło pod panowaniem królów hiszpańskich. Wiek XVI i XVII we Włoszech to okres ekonomicznego upadku. Dopiero pojawienie się Napoleona i upadek feudalizmu zainicjowało ruch zjednoczeniowy. Na nic zdały się postanowienia kongresu wiedeńskiego usiłującego zachować we Włoszech stare porządki. Ruch narodowowyzwoleńczy – risorgimento – doprowadził ostatecznie (w latach 1860 – 71) do zjednoczenia Włoch pod berłem króla Wiktora Emanuela II. Frustracja po I wojnie światowej doprowadziła we Włoszech do narodzin faszyzmu. W 1922 r. premierem Włoch został B. Mussolini. Zbieżność jego polityki z Hitlerem przyspieszyła wybuch II wojny światowej. Obalenie Musoliniego w 1943 postawiło Włochy w stan wojny z Niemcami. W walkach na froncie włoskim, istotną rolę odegrali Polacy, m.in. 18.05.1944 r. II Korpus Polski zdobył Monte Cassino, a dwa miesiące później wyzwolił Ankonę. W 1946 r. Włochy zostały ogłoszone republiką. Od 1949 r. stały się członkiem NATO, a w 1957 były współzałożycielem EWG. Są członkiem Unii Europejskiej.
Włochy, Republika Włoska (Italia, Repubblica Italiana) – państwo położone w Europie Południowej, na Półwyspie Apenińskim. Całkowita granica lądowa Włoch wynosi 1932,2 km. Sąsiadują z Francją - 488 km granicy, Szwajcarią - 740 km, Austrią - 430 km i Słowenią - 232 km). Wewnątrz terytorium Włoch znajdują się ponadto dwa państwa-enklawy: San Marino (39 km granicy) i Watykan (3,2 km). Długość wybrzeża włoskiego wynosi aż 7.600 km. Oblewają je wody kilku akwenów Morza Śródziemnego: Morze Liguryjskie, Morze Tyrreńskie, Morze Jońskie i Morze Adriatyckie. Najwyższy punkt położony jest na najwyższym masywie Europy Mont Blanc. Nosi on nazwę Mont Blanc de Courmayeur - jego wysokość to 4807 m.n.p.m. Włoskie są także dwie największe wyspy Morza Śródziemnego. Sycylia z czynnym wulkanem Etną, oddzielona jest od kontynentu Cieśniną Messyńską. Sardynia leży za Morzem Tyrreńskim. Do Włoch należy też wiele małych wysp zgrupowanych w niewielkie archipelagi. Jednymi z bardziej interesujących są wulkaniczne Wyspy Liparyjskie z czynnymi wulkanami Stromboli i Vulcano. Półwysep Apeniński wraz z wyspami należy do obszarów wykazujących aktywność sejsmiczną. Jedno z groźniejszych trzęsień ziemi XX wieku wystąpiło w 1908 Sycylii, a ostatnie w 1998 nawiedziło Umbrię, niszcząc bazylikę w Asyżu. Włochy leżą w strefie klimatu śródziemnomorskiego. Lata są tu upalne i suche. Średnia temperatura lipca na południu kraju przekracza 25°C. Szczególnie dużo ciepłego powietrza przynosi wiejący znad Sahary południowy wiatr sirocco. Zimy są wilgotne, ale łagodne. Średnie temperatury stycznia wahają się od 13°C na południu do 3°C na północnym wschodzie. Klimat wykazuje zróżnicowanie po obydwu stronach Apeninów. Wschodnie stoki są znacznie bardziej suche niż zachodnie. Rzeki w północnej części kraju tworzą dosyć gęstą sieć. Wiele z nich płynie z lodowców alpejskich bądź z północnych Apeninów. Zasilają w większości największą rzekę Włoch – Pad – o długości 652 km. Jego wody stanowią duże zagrożenie powodziowe, ale też dobrodziejstwo. Rzeka od wielu wieków jest w przeważającej części żeglowna i stanowi ważny szlak komunikacyjny. Drugą rzeką Włoch pod względem długości jest uchodząca wprost do Adriatyku Adyga. Jej źródła również znajdują się w Alpach. Na półwyspie Apenińskim i wyspach rzeki są krótkie i mało zasobne w wodę, szczególnie podczas upalnego lata. Trzecią rzeką Włoch jest Tyber – rzeka przepływająca przez Rzym. Jezior we Włoszech jest niewiele. Jest tu jednak kilka znacznych jezior alpejskich powstałych w dolinach po wycofaniu się z nich lodowców. Największe - Garda j. Inne to Como i Magiore. Kilka mniejszych naturalnych akwenów znajduje się na półwyspie. Do ciekawszych należy Bolsena,, wypełniające dawny krater. Włochy to najbardziej wulkaniczny kraj w Europie a tutejsze czynne wulkany są niewątpliwie jedną z największych atrakcji przyrodniczych. Na Półwyspie Apenińskim krzaczasta makkia dawno zastąpiła pierwotne lasy. Najmniej naruszona przyroda zachowała się w Alpach i chroniona jest w parkach narodowych m.in. Gran Paradiso i Stelvio. Spotkać w nich można do dziś koziorożce i kozice.
Włosi, na północy niewielkie grupy Niemców, Francuzów i Słoweńców oraz Albańczyków i Greków na południu. Głównie katolicy, niewielkie społeczności protestanckie i żydowskie, rosnąca liczba imigrantów muzułmańskich.
Obywatele polscy korzystają z prawa do swobodnego przepływu osób w ramach Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Dokumentem podróży uprawniającym do bezwizowego wjazdu i pobytu (niezależnie od jego celu) na terytorium Włoch jest paszport bądź dowód osobisty (starego i nowego wzoru). Przed wyjazdem należy się upewnić, czy dokument jest w wystarczająco dobrym stanie technicznym i pozwala na stwierdzenie tożsamości (szczególną uwagę w przypadku starszych, książeczkowych dowodów osobistych należy zwrócić na aktualność zdjęcia). Na pobyt dłuższy niż 3 miesiące konieczne jest uzyskanie stosownego zezwolenia. W celu podjęcia pracy trzeba uzyskać pozwolenie władz administracyjnych. Gdy cel pobytu jest inny niż turystyczny, należy w ciągu 8 dni od daty wjazdu zgłosić się na najbliższy komisariat policji i złożyć wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt (dokumenty: aktualny paszport lub dowód osobisty, 2 zdjęcia paszportowe, wypełniony formularz, zaświadczenie o celu pobytu i wymagane zezwolenia, zaświadczenie o ubezpieczeniu zdrowotnym.
Nie ma ograniczeń przy wwozie pieniędzy, ale przy dużych sumach celnik może zażądać złożenia dodatkowych wyjaśnień. Wywieźć z Włoch w gotówce można do 10 tys. EUR.
Źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Włochy
www.msz.gov.pl
