Ambasada RP w Tunisie
5, Impasse No 1, Rue de Cordoue, 2092 El Manar I, Tunis
tel. (+0216) 71 873 837, 71 874 843
fax. 71 872 987
e-mail:amb-pologne@email.ati.tn
Język urzędowy: arabski
Stolica: Tunis
Powierzchnia: 163 610 km²
Ludność: 10 074 951
Jednostka monetarna: dinar tunezyjski (TND)
Strefa czasowa: UTC +1 – zima
UTC+2 - lato
W 814 p.n.e. Fenicjanie założyli Kartaginę (obecnie przedmieścia Tunisu), która po latach świetności i rywalizacji z Rzymem została kompletnie zniszczona w wyniku trzeciej wojny punickiej w 146 p.n.e. Prowincja rzymska "Africa" (ze stolicą w Kartaginie) stała się spichlerzem Rzymu i przeżywała kolejny okres rozkwitu aż do upadku Cesarstwa. Po okresie rządów Bizancjum , w efekcie prób opanowania Afryki przez Arabów, w 670 r. został założony Kairuan jako baza ekspansji islamu. Od 800 r. rządziło tu wiele dynastii , między innymi Hafsydzi , aż do 1574 r., kiedy kraj został włączony do Imperium Osmańskiego. W 1881 r. rozpoczął się okres prorektoratu francuskiego i trwał do 20 marca 1956 kiedy Tunezja odzyskała niepodległość. Rok później została proklamowana republika i na czele państwa stanął Habib Bourgiba. 7 listopada 1987 r. prezydentem został Zin Al-Abidin Ben Ali.
Tunezja (Tunis, Republika Tunezyjska - Al-Dżumhurija at-Tunisija) – państwo arabskie leżące w północnej Afryce nad Morzem Śródziemnym. Graniczy z Algierią i Libią. W latach 1881-1956 r. kolonia francuska. Od 12 listopada 1956 r. w ONZ, a od 1 października 1958 r. członek Ligi Państw Arabskich. Wybrzeże Tunezji na północy i wschodzie opływa Morze Śródziemne. Północ kraju jest górzysta (góry Atlas) i gęsto zalesiona. Im dalej na południe, ukształtowanie terenu zmienia się w coraz bardziej płaskie i suche aż do obszaru szotów (słone jeziora, zazwyczaj wyschnięte) wyznaczających początek strefy saharyjskiej. Na północy znajdują się wschodnie krańce Atlasu Tellskiego i Saharyjskiego. Tworzą one dwa równolegle do siebie położone pasma Gór Tunezyjskich oraz Tebessa, z najwyższym szczytem Dżabal asz–Szanabi (1544 m. n.p.m.). Pasma te rozdziela urodzajna wypełniona osadami rzecznymi dolina rzeki Madżara. W kierunku południowym góry powoli obniżają się przechodząc w przybrzeżną równinę zwaną Sahelem Tunezyjskim. Między obszarem górskim a równiną znajduje się region zwany Stepem Tunezyjskim. To rozległe obniżenie, w którym leży wielka depresja, jest pozostałością po dawnej zatoce morskiej. Występują tu wysychające okresowo wielkie < – jeziora>, zwane szotami. Największy z nich to Szott al – Dżarid. Południową krainę równin obejmuje pustynna wyżyna Dahar, z niewysokimi pasmami górskimi Ksour i Demer (700 m. n.p.m.). W kierunku wschodnim rozciąga się nadbrzeżna i lekko pofałdowana nizina Dżafara. Natomiast południowy kraniec zajmują wydmy Wielkiego Ergu Wschodniego, które tworzą pustynię Remel El Abiod. Klimat Tunezji, zwłaszcza w jej północnej części ma charakter klimatu śródziemnomorskiego, gdzie dominują suche i gorące lata ze średnią temperaturą około 28°C. Zimy są łagodne i wilgotne. Średnia temperatura w Tunisie wynosi około 10° C. Śnieg pojawia się tylko w górach na północnym wschodzie. Im dalej na południe tym klimat jest bardziej gorący i suchy. Są tu miejsca gdzie przez kilka lat nie spadnie ani kropla deszczu. Maksymalna odnotowana temperatura to 50°C. Opad roczny na południu wynosi jedynie 150 mm, przy 1000 mm na północy kraju. Czasem pojawiają się nagłe i silne ulewy powodując wiele zniszczeń. Niekorzystny i uciążliwy jest gorący wiatr znad Sahary – sirocco. Warunki klimatyczne mają wpływ na sieć rzeczną w Tunezji. Stałych rzek jest tu niewiele. Największą z nich jest Madżara o długości 460 km, której źródła zlokalizowane są w Algierii. Drugą większą rzeką jest Mellane. Na południu rzeki zwane uedami występują bardzo rzadko i niosą wody jedynie w okresie jesienno– zimowym, po opadach deszczu. Jezior naturalnych praktycznie w Tunezji nie ma nie licząc niewielkich zbiorników powstałych w wyniku odcięcia zatok od morza w północnej i środkowej części wybrzeża. Wybudowano tu jednak kilka zbiorników sztucznych, np. Sidi Saad na rzece Zeround, Testour na Madżerdzie. Największe słone jeziora – bagna, czyli szoty, to Dżarid o powierzchni 5 tys. km² i Al – Gharsa. Wśród piasków pustyni spotkać można jednak oazy, które istnieją dzięki dużym zasobom wód podziemnych. Obszary chronione w Tunezji zajmują jedynie 0,3 % powierzchni państwa. Obejmują one dwa parki narodowe. Są to Dżabal asz – Szanabi z najwyższym szczytem kraju, oraz Zembra i Zembretta– chroniący przybrzeżną faunę i florę. Swoistą atrakcją są również szoty.
Arabowie 98%, Europejczycy 1%, Żydzi i inni 1%. Muzułmanie 98%, chrześcijanie 1%, Żydzi i inni 1%.
Źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Tunezja
