Mongolia

Język urzędowy:         mongolski
Stolica:                       Ułan Bator
Powierzchnia:             1 565 000 km²
Ludność:                    2 791 272
Jednostka monetarna: tugrik (MNT)
Strefa czasowa:           UTC +7 do +8 - zima
                                  UTC +8 do +9 – lato

Osadnictwo na terenach dzisiejszej Mongolii rozwijało się już od paleolitu. Ok. III tysiąclecia p.n.e. tereny Mongolii zasiedliło koczownicze plemię Hiung-nu, tworząc silny związek plemienny. Od początku n.e. ziemie mongolskie zamieszkiwali kolejno przedstawiciele różnych ludów tureckich, mongolskich, kirgiskich, tunguskich. Hegemonia ludów mongolskich w Mongolii rozpoczęła się wraz z panowaniem Kitanów (920-1125). Skłócone ze sobą szczepy zdołał zjednoczyć Temüdżyn, który w 1206 ogłosił się Czyngis-chanem. Wnuk Czyngis-chana, Batu-chan, dowodził mongolską wyprawą na Ruś oraz kraje środkowej i południowej Europy (1236-1241). W 1258 Mongołowie opanowali Persję. W 1264 wielki chan Kubilaj przeniósł stolicę z Karakorum do Pekinu, co dało początek panowaniu w Chinach mongolskiej dynastii Jüan, która straciła władzę w 1368, gdy Mongolia była bardzo słaba ekonomicznie i rozbita na szereg niezależnych państewek. W XVII w. Mongolię najeżdżały plemiona Mandżurów, którzy w 1634 zajęli południową Mongolię (zwaną odtąd Mongolią Wewnętrzną).Po opanowaniu Chin mandżurska dynastia Cing (1644-1911) objęła zwierzchnictwo nad Mongolią. W 1691 północna część Mongolii, zwana Mongolią Zewnętrzną, została formalnie włączona w skład imperium chińskiego. W XVIII w. rozwój handlu z Chinami przyczynił się do wzrostu gospodarczego kraju. Zależność od potężnego sąsiada utrzymała się do końca 1. dekady XX w. Zwycięstwo chińskiej rewolucji burżuazyjnej w 1911 stworzyło dogodne warunki rozwoju tendencji niepodległościowych. W tym samym roku proklamowano suwerenność Mongolii Zewnętrznej, państwa o ustroju teokratyczno-feudalnym. Rządy nad krajem objął bogdo-gegen, zwierzchnik miejscowej hierarchii lamaickiej.W 1918 Mongolię zajęły ponownie wojska chińskie, w 1920 zaś wojska rosyjskich białogwardzistów, dowodzone przez barona R. Ungerna von Sternberga. W 1921 w Mongolii wybuchło zainspirowane przez bolszewików powstanie komunistyczne. Dzięki pomocy Armii Radzieckiej rządy przejęli rebelianci dowodzeni przez Suche Batora. W 1924 proklamowano Mongolską Republikę Ludową. Komuniści doprowadzili do likwidacji duchowieństwa lamaickiego, które przed rewolucją stanowiło blisko 1/4 męskiej populacji Mongolii, pozbawiając tym samym kraj elity intelektualnej. Wzorowana na radzieckiej kolektywizacja rolnictwa niemal całkowicie zrujnowała najważniejszy sektor gospodarki kraju. Antagonizmy etniczne doprowadziły do rywalizacji zwalczających się ugrupowań oraz czystek wewnątrzpartyjnych. W 1939 stacjonujące w Mongolii oddziały Armii Czerwonej odparły atak Japończyków. W okresie II wojny światowej Mongolia pozostawała w ścisłym sojuszu z ZSRR. W 1945 wojska mongolskie wzięły udział w operacji przeciwko Japończykom na pustyni Gobi. W okresie powojennym Mongolia popadła w całkowitą zależność polityczną i gospodarczą od ZSRR, stając się w rzeczywistości radziecką kolonią i bazą wojskową.W 1990, w związku z rozpadem europejskiego systemu komunistycznego i demokratycznymi reformami M. Gorbaczowa w ZSRR, w Mongolii ujawniła się opozycja antytotalitarna. W 1991 zmieniono nazwę kraju z Mongolskiej Republiki Ludowej na Republikę Mongolską. We wrześniu 1992 z Mongolii wycofały się ostatnie oddziały wojsk rosyjskich. Pomimo realizowanych od 1991 radykalnych reform gospodarczych sytuacja w kraju jest nadal zła. W kwietniu 1994 przedstawiciele Chin i Mongolii podpisali w Ułan Bator układ o przyjaźni i współpracy. Przeprowadzone w 1996 wybory do mongolskiego parlamentu - Wielkiego Churału, wygrała opozycyjna, do postkomunistów, Koalicja Demokratyczna. Od 20 czerwca 1997 prezydentem jest Natsagiyn Bagabandi. 2 lipca 2000 odbyły się wybory parlamentarne, które zdecydowanie wygrali postkomuniści z Mongolskiej Partii Ludowo-Rewolucyjnej (MPLR) zdobywając 69 z 75 mandatów. 2001 nastąpiła reelekcja prezydenta N. Bagabandi, a w 2005 na stanowisku zastąpił go Nambariin Enkhbayar.

Mongolia, Republika Mongolska (Mongol, Mongol Uls) – państwo będące republiką parlamentarną w Azji Środkowej. Mongolia jest krajem wyżynno-górskim. Większa część powierzchni leży powyżej 1000 m n.p.m. Najwyższe szczyty znajdują się w górach Ałtaj Mongolski (Najramdał, 4374 m n.p.m.), położonych w centrum kraju Górach Changajskich oraz w pasmie Chantej, biegnącym na północny wschód od stolicy. Pomiędzy pasmami górskimi występują głębokie, przeważnie bezodpływowe kotliny, wypełnione jeziorami. Na południu znajduje się kamienista pustynia Gobi. Najdłuższą rzeką jest Selenga (1000 km). 4/5 powierzchni kraju zajmują suche, trawiaste stepy, pozostałą - pustynie. Lasy nieliczne w górach na północy Bogaty świat zwierzęcy reprezentują m.in.: rysie, niedźwiedzie i jelenie w północnych regionach oraz świstaki i gazele na stepach. Gatunkami zagrożonymi są: ibisy, wielbłądy dwugarbne i dzikie osły azjatyckie. Klimat kontynentalny suchy, na południu umiarkowany ciepły, na północy umiarkowany chłodny, średnia temperatura powietrza i średnie opady dla stolicy kraju wynoszą: w styczniu -26°C i 2 mm, w lipcu 16°C i 76 mm.

Skład etniczny: Mongołowie Chałchasi (77,5%), Kazachowie (5,3%), Mongołowie Derbeci (2,8%), Bajaci (2,0%), Mongołowie Buriaci (1,9%). Religia: lamaizm, szamanizm, islam.

Obywatele polscy udający się do Mongolii muszą mieć wizy. Wydaje je Ambasada Mongolii w Warszawie, a także przedstawicielstwa konsularne Mongolii na świecie. Jednokrotna wiza pobytowa kosztuje obecnie 40 USD, dwukrotna 50 USD, wielokrotna do 6 miesięcy 70 USD, wielokrotna roczna 140 USD. Koszt jednokrotnej wizy tranzytowej wynosi 18 USD, dwukrotnej 30 USD, a wielokrotnej 50 USD. Koszt wizy wjazdowej to 30 USD. Opłat można dokonywać w USD lub PLN. Czas oczekiwania na wizę wynosi 3 dni. Wizy ekspresowe są dwukrotnie droższe. W pilnych przypadkach wizę mongolską można uzyskać na lotnisku Buyant Ukhaa w Ułan Bator, na granicznych stacjach kolejowych w Zamyn Uud i Sukhbaatar oraz na granicznym przejściu drogowym z Rosją w Altanbulag. Jednakże zalecane jest w dalszym ciągu pobieranie wiz w Ambasadzie Mongolii w Warszawie lub w którymkolwiek przedstawicielstwie konsularnym Mongolii na świecie. Szczegółowe informacje można uzyskać na stronie ambasady mongolskiej: http://www. ambmong.net7.pl/index.pol.htm. Wymagany okres ważności paszportu przy wjeździe wynosi sześć miesięcy. Przy przejeździe tranzytem należy okazać bilet powrotny. W innych przypadkach tego wymogu nie ma. Zdarza się, że straż graniczna żąda okazania biletu powrotnego od turystów, którzy nie mają sprecyzowanych planów i zamierzają przebywać w Mongolii przez dłuższy czas. Granicę rosyjskomongolską cudzoziemcy mogą przekraczać (samochodem, motocyklem, rowerem itp.) jedynie w miejscowości Altanbulag. Znajduje się tam międzynarodowe przejście graniczne czynne cały rok. Podczas przekraczania granicy samochodem lub motocyklem wnosi się w mongolskim urzędzie celnym tzw. kaucję gwarancyjną za pojazd, którym wjeżdża się na terytorium Mongolii. Jej wysokość uzależniona jest od klasy, marki, rocznika itp. pojazdu. Kaucja zwracana jest podczas wyjazdu z Mongolii. Granicę rosyjskomongolską można też przekraczać w innych miejscach niż Altanbulag, lecz jest to dość długa procedura: należy zdobyć specjalne zezwolenia, zarówno od władz FR, jak i Mongolii, uprawniające do przekroczenia granicy w określonym miejscu nie będącym międzynarodowym przejściem granicznym (np. Ulaan Bashin) oraz opłacić wcześniej wspomniane kaucje celne za pojazd. Odradza się korzystanie z innych przejść granicznych niż Altanbulag, gdyż nie ma żadnej gwarancji opuszczenia terytorium FR i wjazdu do Mongolii (i odwrotnie). Międzynarodowe przejścia kolejowe czynne cały rok znajdują się w miejscowości Sukhbaatar na granicy rosyjskomongolskiej oraz w miejscowości Zamyn Uud na granicy z Chinami.

Nie ma ograniczeń dotyczących wwozu, wymiany i wywozu pieniędzy. Natomiast przy wjeździe wypełnia się deklarację celną, w której należy podać ilość posiadanych środków pieniężnych i wwożone przedmioty wartościowe. Nie ma żadnych szczególnych ograniczeń celnych odbiegających od powszechnie przyjętych standardów. Obłożony restrykcjami jest wywóz dzieł sztuki lub przedmiotów zabytkowych, jeśli nie mają one certyfikatu wystawionego przez uprawniony do sprzedaży punkt państwowy (np. Muzeum Narodowe w Ułan Bator, sklepy wolnocłowe, antykwariaty itp.).

Źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Mongolia
            www.msz.gov.pl