Ambasada RP w Rabacie
23, rue Oqbah B.P. 425 Rabat, Maroc.
telefony: spoza Maroka:(00.212.37)77.11.73, (00.212.37)77.17.91
z terenu Maroka:(0.37) 77.11.73, (0.37) 77.17.91
faxy: spoza Maroka:(00.212.37)77.53.20
z terenu Maroka:(0.37) 77.53.20
tel. dyżurny:(+212) 61-14-75-86
e-mail: apologne@iam.net.ma
www.ambpologne.ma
Język urzędowy: arabski
Stolica: Rabat
Powierzchnia: 446 550 km²
Ludność: 32 725 847
Jednostka monetarna: dirham (MAD)
Strefa czasowa: UTC +1
Przodkowie plemion berberyjskich żyjących obecnie w Maroku przybyli prawdopodobnie z zachodniego Egiptu ok. 3000 r. p.n.e. Około 1200 r. p.n.e. kupcy feniccy założyli pierwsze osady przejęte po 814 r. p.n.e. przez Kartagińczyków. W 146 r., po zwycięstwie nad Kartaginą, Rzymianie rozpoczęli ściąganie daniny od berberyjskiego Królestwa Mauretanii, a w 42 r. n.e. włączyli je do swego imperium. W 429 r. germańskie plemiona Wandalów podbiły rzymskie prowincje północno-afrykańskie, a ich panowanie trwało do 533 r. gdy wkroczyły tu wojska bizantyjskie. W VII wieku ziemie dzisiejszego Maroka podbili Arabowie. Włączyli je do kalifatu i rozpoczęli islamizację ludności. Pochodzenie założycieli państwa odzwierciedla specyfikę kultury marokańskiej, łączącej pierwiastki arabskie i berberyjskie. Większość władców uważało się za potomków Mahometa. Wszyscy budowali jednak swą władzę w opozycji do kalifów Damaszku, Bagdadu i Stambułu, tocząc zarazem ze zmiennym szczęściem wojny z Europejczykami. Od XI wieku władzę sprawowały potężne dynastie pochodzenia berberyjskiego: Almorawidzi i Almohadzi. Wpływy ich państw rozciągały się na Półwysep Iberyjski i znaczne obszary Afryki. Od XIV wieku do Maroka zaczęli docierać Europejczycy, zwłaszcza Portugalczycy i Hiszpanie, którzy osiedlili się głównie na wybrzeżu. W XVI wieku, kiedy krajem rządzili królowie pochodzenia arabskiego, już całe wybrzeże atlantyckie zajęte zostało przez Europejczyków. Z racji ważnego strategicznie położenia nad cieśniną Gibraltarską o kontrolę nad Marokiem rywalizowały największe potęgi kolonialne - Wielka Brytania i Francja. Rok 1666 to początek panowania dynastii Alawitów do dziś rządzącej Marokiem. Mulaj Ismail, uważany za największego sułtana w historii kraju, zbudował m.in. rękoma europejskich niewolników nową stolicę – Meknes. Jego bezwzględne rządy trwały 55 lat (1672-1727). Sułtan próbował zjednoczyć państwo przy pomocy Francji, wypędzając brytyjskich i hiszpańskich osadników. W XVIII wieku udało się Marokańczykom odebrać z rąk angielskich zajęty w 1663 r. Tanger. Francja na tyle w XIX wieku urosła w potęgę, że opanowała sąsiednią Algierię. Jednocześnie władza sułtana znacznie osłabła. Marokiem interesowali się także Niemcy, co stało się przyczyną dwóch tzw. kryzysów marokańskich (1905 i 1911) i doprowadziło do konfliktu z Francją. Ostatecznie w 1912 r. Maroko znalazło się pod protektoratem Francji z wyjątkiem północnych wybrzeży pod zwierzchnictwem Hiszpanii oraz Tangeru, który uzyskał status strefy międzynarodowej. Po 1100-letnich rządach lokalnych władców Maroko znalazło się pod kontrolą obcych państw. Jedenaście lat po II wojnie światowej w 1956 roku sułtan Mohammed V, wspierany przez USA i Wielką Brytanię, proklamował niepodległość Maroka. Zmienił tytuł z sułtana na króla – był 13 władcą z dynastii Alawitów. W 1961 roku tron odziedziczył panujący do 1999 roku Hassan II. Celem niepodległego Maroka stała się integracja dawnego terytorium. W latach 60. Hiszpania zrezygnowała z posiadłości marokańskich, zachowując pod swym rządem miasto Ceutę i Meillę. Hassan II od lat 70. domagał się od Hiszpanii zwrotu Sahary Zachodniej, zasobnej w złoża fosforytów. Ostatecznie Maroko w dwóch etapach, w 1975 i 1979 r., przeprowadziło aneksję obszaru Sahary. Wywołało to ostry sprzeciw Algierii i spowodowało zawieszenie członkostwa kraju w Organizacji Jedności Afrykańskiej. Jednocześnie rozpoczęły się mające trwać 15 lat walki z Frontem Polisario – organizacją walczącą o niepodległość Sahary Zachodniej. Podpisany w 1990 roku rozejm, pod auspicjami ONZ, przewiduje przeprowadzenie referendum, które ma rozstrzygnąć o przyszłości tej prowincji. W 1999 roku umarł Hassan II. Tron obejmuje jego najstarszy syn jako król Mahommed VI. Obecnie Maroko stara się o status państwa stowarzyszonego z UE.
Maroko (Królestwo Maroka) – państwo (monarchia konstytucyjna) w północno-zachodniej Afryce. Należy do państw Maghrebu. Bez Sahary Zachodniej. Graniczy z (długość wspólnej granicy): łączna długość granic: 2 017,9 km, Algierią: 1 559 km ,Saharą Zachodnią: 443 km, hiszpańskimi enklawami w Afryce: Ceuta: 6,3 km ,Melilla: 9,6 km .Długość wybrzeża morskiego: 1835 km. Najniższy punkt: Sebkha Tah 55 m p.p.m.. Najwyższy punkt: Dżabal Tubkal 4165 m n.p.m.. Ważniejsze miasta: Casablanca, Fez, Tanger, Marrakesz, Oudahda i Meknes. Bogactwa naturalne: fosforany, ruda żelaza, mangan, ołów, cynk. Maroko leży w zachodniej części Atlasu. Przez środek kraju przebiega pasmo Atlasu Wysokiego (Dżabal Tubkal, 4165 m), równolegle do niego ciągnie się Atlas Średni (Dżabal Bu Nasr, 3340 m) na północy i Antyatlas (Imkut, 2531 m) na południe. Wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego wznoszą się góry Ar-Rif (Dżabal Tidighin, 2456 m). Na północ od Atlasu Średniego rozciąga się Meseta Marokańska. W północno i północno - wschodniej części kamieniste i piaszczyste pustynie Sahary. Nad Oceanem Atlantyckim i w dolnym biegu Wadi Muluja niewielkie niziny. Klimat podzwrotnikowy, na wybrzeżach morskich, w głębi kraju suchy i skrajnie suchy (odmiana górska). Średnia temperatura w styczniu 10–12°C, w lipcu 24–28°C. Roczna suma opadów w Atlasie Średnim do 1000 mm, na południowej i południowo -wschodniej poniżej 200 mm. W górach zimą występują opady śniegu. Na wybrzeżu atlantyckim częste mgły (wpływ chłodnego Prądu Kanaryjskiego). Rzeki w północnej i zachodniej części (głównie Wadi Umm ar-Rabija, Wadi Muluja), obok zmiennych stanach wód, są wyzyskiwane do nawadniania i do celów energetycznych. Na południu i wschodzie jedynie nieliczne rzeki okresowe (najdłuższa Wadi Dara). Panują stepy i półpustynie, na północ zarośla makii. W górach częściowo zachowane lasy (8% powierzchni kraju), główni cedry, dąb korkowy, endemiczne drzewo żelazne — argania.
Arabowie i Berberowie 99,1%, inni 0,7%, Żydzi 0,2%. Arabowie i Berberowie 99,1%, inni 0,7%, Żydzi 0,2%.
Od 1 stycznia 2005 r. obywatele RP udający się do Maroka są zwolnieni z obowiązku wizowego na okres do 90 dni. Nie dotyczy to przyjazdów na pobyt stały, w celu podjęcia pracy bądź innego zajęcia zarobkowego. Przy przekraczaniu granicy władze marokańskie mogą żądać udokumentowania odpowiednich środków finansowych na pobyt (gotówki, kart kredytowych, wyciągu z konta itp.). Nie ma obowiązku okazywania biletu powrotnego przy wjeździe do Maroka.
Miejscowe przepisy nie wprowadzają specjalnych restrykcji celnych ani ograniczeń w przywozie dewiz, należy je jednak zadeklarować przy wjeździe. Dirham marokański jest poza Marokiem walutą niewymienialną i obowiązuje surowy zakaz wywożenia go za granicę. Na podstawie urzędowego dowodu wymiany można przy wyjeździe ubiegać się o zwrot dewiz w zamian za niewykorzystane dirhamy.
Źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Maroko
www.msz.gov.pl
