Ambasada RP w Wilnie
Smelio g. 20A, 2055 Vilnius
tel. (0-03705) 270 90 01 do 3
fax. 270 90 07
e-mail:ambpol@tdd.lt
www.polandembassy.lt
Język urzędowy: litewski
Stolica: Wilno
Powierzchnia: 65 200 km²
Ludność: 3 596 617
Jednostka monetarna: lit (LTL)
Strefa czasowa: UTC +2 - zima
UTC+3 - lato
Obszar dzisiejszej Litwy w został zasiedlony w I tysiącleciu p.n.e. przez plemiona Bałtów. Wywodzące się z nich plemiona litewskie zostały zjednoczone przez Mendoga w XIII wieku. Władca ten, wykorzystując osłabienie księstw ruskich po najeździe mongolskim, rozpoczął systematyczny podbój ziem dzisiejszej Białorusi. Jednocześnie jednak Litwa musiała się bronić przed postępującą od zachodu ekspansją zakonu krzyżackiego. Za twórcę potęgi Litwy uważa się Gedymina (1275 – 1341). Za panowania jego oraz jego synów Litwa osiągnęła największy zasięg terytorialny. Jej granice objęły większą część dzisiejszej Ukrainy oraz centralną część Rosji. Litwa była przy tym najdłużej tkwiącym w pogaństwie krajem europejskim, podczas gdy podbijane przez nią etnicznie ruskie ziemie były już prawosławne. Stałe zagrożenie krzyżackie zmusiło nowego władcę – Jagiełłę – do szukania nowych rozwiązań politycznych. W 1385 zawarł on w Krewie układ z Polską, na mocy którego przez małżeństwo z królową Polski – Jadwigą doszło do połączenia tronów obu krajów. Jednocześnie Litwa zobowiązywała się przyjąć chrześcijaństwo. W ten sposób Królestwo Polskie zostało włączone na długie wieki w krąg polityki zagranicznej Litwy obejmującej walkę z zakonem krzyżackim i podbój ziem ruskich. Szlachta polska angażowana wielokrotnie w wyprawach zbrojnych na terytorium Wielkiego Księstwa Litewskiego zaczęła się domagać ściślejszego połączenia ze sobą obu państw. Doszło do tego ostatecznie w 1569 roku poprzez zawarcie Unii Lubelskiej. Od tego czasu Litwa została równoprawnym członkiem dwuczęściowej Rzeczpospolitej Obojga Narodów. Ceną za zachowanie częściowej odrębności było oddanie Polsce ruskiego Podola. Na skutek połączenia z Polską doszło także do polonizacji szlachty oraz w dużej części mieszczaństwa litewskiego. Osłabienie Rzeczypospolitej w XVIII wieku doprowadziło do rozbiorów, na skutek których ziemie litewskie zostały podzielone pomiędzy Prusy i Rosję. W posiadaniu pruskim znalazł się okręg Kłajpedy oraz część Litwy położona na lewym brzegu Niemna. Zwycięstwo Napoleona nad Prusami pozwoliło na włączenie lewobrzeżnej Litwy do Księstwa Warszawskiego, a po Kongresie Wiedeńskim do okrojonego i zależnego od Rosji Królestwa Polskiego. Pozostała część Litwy pozostała pod bezpośrednią władzą Imperium Rosyjskiego. Na ziemiach litewskich była prowadzona polityka rusyfikacji. Wiek XIX to okres kształtowania się litewskiej inteligencji, która z czasem zaczęła wysuwać hasła narodowe. Upadek carskiej Rosji podczas I wojny światowej stworzył możliwość odzyskania niepodległości i utworzenia narodowego państwa litewskiego. W 1917 powstała litewska rada narodowa – Taryba, która 16.II.1918 proklamowała utworzenie niepodległej Litwy. Tuż po odzyskaniu niezależności doszło do konfliktu z Polską o historyczną stolicę – Wilno – etnicznie polską. W 1920 r. na polecenie Piłsudskiego wojska polskie pod dowództwem L. Żeligowskiego zbrojnie zajęły Wileńszczyznę, tworząc tzw. Republikę Środkowej Litwy, wcieloną do Polski w 1922. Zaważyło to poważnie na stosunkach między obu krajami, które formalnie przez cały okres międzywojenny znajdowały się w stanie wojny. We wrześniu 1939, po wkroczeniu do Polski, armia radziecka przekazała Wileńszczyznę Litwie. Wkrótce jednak, na mocy układu Ribentrop – Mołotow, cała Litwa została zaanektowana przez Związek Radziecki. Po zakończeniu II wojny światowej pozostała jedną z jego republik. Mimo sowietyzacji Litwini zachowali poczucie odrębności narodowej. W 1988 r. powstał Ruch na Rzecz Przebudowy – Sajudis, kierowany przez V. Landsbergisa. W 1990 r. Litwa jako pierwsza w ZSRR ogłosiła niepodległość, którą w pełni udało się uzyskać po ostatecznym jego rozpadzie w 1991 r. 17 września 1991 roku zostali przyjęci w poczet członków ONZ. Członek NATO. Obecnie w Unii Europejskiej od 2004r.
Litwa (Lietuva, Republika Litewska, Lietuvos Respublika) – państwo w północnej Europie Wschodniej, jedna z republik nadbałtyckich. Długość wybrzeża: 99 km . Całkowita granica lądowa: 1 273 km .Długość granic z sąsiadującymi państwami: Białoruś 502 km, Łotwa 453 km, Polska 91 km, Rosja 227 km .Najwyższy punkt: Juozapinės Kalnas (Góra Józefowa) 292 m n.p.m. .Najniższy punkt: Morze Bałtyckie 0 m .Najdłuższa rzeka: Niemen 937 km .Litwa posiada niewiele własnych bogactw naturalnych - jest zasobna głównie w złoża torfu, żwiru, dolomitu, anhydrytu i bursztynu. Krainy geograficzne: Nizina Środkowolitewska , Nizina Nadmorska , Pojezierze Żmudzkie ,Pojezierze Wileńskie . Klimat panujący na Litwie to klimat umiarkowany . Im dalej na wschód kraju tym jego charakter jest bardziej kontynentalny. Średnie temperatury stycznia wynoszą od –3°C na wybrzeżu do –8°C na północnym wschodzie. W lipcu natomiast najcieplej jest na wschodzie, a w okolicach Wilna średnia temperatura sięga 18°C. Roczne sumy opadów wahają się od 550 do 600 mm. Wyjątkiem jest zachodnia część Wyżyny Żmudzkiej, gdzie przekraczają one 800 mm.
Litwini 80,6%, Rosjanie 8,7%, Polacy 7%, Białorusini 1,6%, inni 2,1%. Katolicy (głównie), luteranie, rosyjscy prawosławni, protestanci i inni.
Obywatele polscy korzystają z prawa do swobodnego przepływu osób w ramach Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Dokumentem podróży uprawniającym do bezwizowego wjazdu i pobytu (niezależnie od jego celu) na terytorium Litwy jest paszport bądź dowód osobisty (starego i nowego wzoru). Przed wyjazdem należy się upewnić, czy dokument jest w wystarczająco dobrym stanie technicznym i pozwala na stwierdzenie tożsamości (szczególną uwagę w przypadku starszych, książeczkowych dowodów osobistych należy zwrócić na aktualność zdjęcia). Obywatele polscy mogą przebywać na terytorium Litwy nie dłużej niż 3 miesiące wciągu 6 miesięcy, licząc od dnia pierwszego wjazdu, bez obowiązku legalizowania pobytu. Poszukujący pracy lub zamierzający podjąć działalność mogą przedłużyć pobyt o kolejne 3 miesiące. Jeżeli jednak zamierzają rozpocząć pracę lub inną legalną działalność albo zamieszkać na terenie Litwy dłużej, są obowiązani do uzyskania zezwolenia na pobyt czasowy.
Zgodnie z normą unijną obywatele RP wyjeżdżający z Litwy nie podlegają ograniczeniom dotyczącym ilości zakupionych i przewożonych towarów, pod warunkiem że są one przeznaczone do użytku osobistego, nie podlegają sprzedaży i nie przekraczają unijnych limitów.
Źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Litwa
www.msz.gov.pl
