Ambasada RP w Nairobi
Kabarnet Road, 00100 Nairobi, Kenya
P. O. Box 30086
tel. (+254 20) 3872-811, 3872-812
fax. (+254 20) 3872-814, 3874-572
e-mail:ambnairo@kenyaweb.com
sprawy konsularne:polishconsulate@kenyaweb.com
Język urzędowy: angielski, suahili
Stolica: Nairobi
Powierzchnia: 582 650 km²
Ludność: 33 829 590
Jednostka monetarna: szyling kenijski (KES)
Strefa czasowa: UTC +3
Kenia nazywana jest „kolebką ludzkości”, a wynika to z tego iż to właśnie na jej terenie, w okolicy jeziora Turkana, odkryto najstarsze szczątki człowieka (człowiek 1470), pochodzące sprzed około 2 mln lat. Pierwotna ludność zamieszkująca obszar kraju należała do etiopskiej grupy etnicznej. Wybrzeże kraju od dawna stanowiło atrakcyjny obszar do zakładania koloni. Jako pierwsi pojawili się Arabowie, którzy w VII wieku utworzyli kilkanaście sułtanatów. Wraz z kupcami perskimi prowadzili handel niewolnikami oraz kością słoniową. Jako pierwszy Europejczyk dotarł na wybrzeże kenijskie Vasco da Gama w drodze do Indii. Za nim przybyli kolejni Portugalczycy i założyli okresie XV– XVIII wieku pierwsze kolonie. Pod koniec XVIII wieku ponownie teren ten należał do Arabów, którzy po pewnym czasie włączyli go do sułtanatu Zanzibaru. Od 1895 roku Kenia została włączona do Protektoratu Wschodnioafrykańskiego pod zarządem Wielkiej Brytanii. Dopiero w tym czasie Brytyjczycy odważyli się na wkroczenie w głąb lądu. Wiązało się to z wyznaczeniem drogi z wybrzeża do protektoratu brytyjskiego w Ugandzie (Mombasa– Kisumu). Wybudowana linia kolejowa nazwana została koleją ugandyjską, a warsztaty założono w Nairobi. Rok 1914 przyniósł znaczny napływ rolników brytyjskich. Kilka tysięcy osób osiedliło się w południowo– zachodnich regionach kraju, na bardzo żyznych ziemiach. Do upraw na wulkanicznej i dobrze nawodnionej gleby zatrudniali tanią siłę roboczą – tutejsze plemiona Masajów i Kikuju. Od 1920 roku Kenia stała się kolonią brytyjską, co zachęciło do zakładania wielkich plantacji. Po II wojnie światowej zrodził się ruch narodowowyzwoleńczy, prowadzony przez organizację KANU (Afrykański Związek Narodowy Kenii), na czele którego stał Jomo Kenyatta. Nasilenie walk miało miejsce w latach 1953– 56, kiedy to wybuchło krwawe powstanie prowadzone przez partyzantów Mau – Mau. Powstańcy przeciwni byli utworzeniu z Kenii republiki białych osadników. Walki doprowadziły do przyznania Kenii autonomii na początku 1963 roku, a kilka miesięcy później – 12 grudnia, niepodległości. Wielu białych osadników wyjechało z Kenii do Rodezji lub RPA. W 1964 roku proklamowano republikę, której pierwszym prezydentem był Jomo Kenyatta. Podczas swych rządów zdołał on niedopuścić do napięć etnicznych w kraju. Jedyną legalną partią do 1991 roku była KANU. Od 1978 roku prezydentem jest Daniel Toroitich arap Moi. W 1963 roku Kenia została członkiem ONZ oraz OJA (Organizacji Jedności Afrykańskiej). Obecnie ma wiodącą rolę gospodarczą i polityczną we wschodniej Afryce, a stolica jest siedzibą wielu różnych organizacji afrykańskich
Kenia (Kenya, Republika Kenii, ang. Republic of Kenya, sua. Jamhuri ya Kenya) – państwo we wschodniej Afryce nad Oceanem Indyjskim. Całkowita długość granic: 3 446 km. Graniczy z państwami: Etiopia 830 km ,Somalia 682 km ,Sudan 232 km ,Tanzania 769 km, Uganda 933 km .Długość wybrzeża: 536 km. Kenia położona jest we wschodniej Afryce, nad Oceanem Indyjskim. Obszar państwa znajduje się na terenie Wyżyny Wschodnioafrykańskiej, do której należy Wyżyna Kenii. Wznosi się ona na wysokość do 2500 m n.p.m. W kierunku północno–wschodnim obniża się, dochodząc do 600 m n.p.m. Wyżyna ta porozcinana jest licznymi rowami tektonicznymi, które stanowią wschodnie odgałęzienie systemu Wielkich Rowów Afrykańskich. Ciągną się one wzdłuż granicy zachodniej, aż do pogranicza kenijsko–etiopskiego. Rzeźbę terenu urozmaicają liczne stożki wulkaniczne znacznie wznoszące się ponad poziom morza. Jeden z nich, to masyw Mount Kenia w środkowej części wyżyny. Leży w nim najwyższy szczyt kraju – Batian – 5199 m n.p.m. Według historycznych źródeł po raz pierwszy szczyt ten został zdobyty przez brytyjskiego geografa – Hardolfa Mackinder’a w 1899 roku. Znaczna wysokość masywu pozwala na utrzymanie na wierzchołkach wiecznej pokrywy lodowej, pomimo tego, iż leży praktycznie na równiku. Na wysokości od 3200 do 4600 m n.p.m. zbocza porośnięte są wrzosowiskami z ogromnymi wrzosami, starcem i lobelią, poniżej natomiast rośnie las bambusowy. Drugim pod względem wielkości szczytem w Kenii jest Mount Elegan, zlokalizowany na granicy z Ugandą. W obręb państwa wchodzą jeszcze północne zbocza Masywu Kilimandżaro, którego najwyższy wierzchołek znajduje się po stronie Tanzanii. Obszary nizinne na terenie Kenii nie zajmują wiele powierzchni i znajdują się na wybrzeżu Oceanu Indyjskiego, tworząc pas nizin nadmorskich, najbardziej żyznych regionów kraju. Kenia leży po obu stronach równika. Na klimat wpływa także wysokość nad poziom morza oraz bliskie sąsiedztwo kontynentu azjatyckiego (Półwyspu Arabskiego). Na wybrzeżu mamy do czynienia z klimatem gorącym i wilgotnym. Średnia temperatura w lipcu wynosi 24°C, a w marcu 28°C. Opady są dwukrotnie większe niż w Polsce, sięgają tu 1200 mm/rok. We wnętrzu kraju panuje klimat nieco chłodniejszy i bardziej suchy. Średnie temperatury wahają się od 14 do 18°C. Roczne opady zmniejszają się z 1000 mm na wschodzie do 250 mm na zachodzie. Występują tu dwie pory deszczowe. Pierwsza na przełomie kwietnia i maja, druga na przełomie listopada i grudnia. W wysokich górach występują większe opady i niższe temperatury, pozwalające na utrzymanie się całorocznego śniegu. Północna część kraju pozostaje pod wpływem suchych i gorących mas powietrza znad pustynnego Półwyspu Arabskiego. Sieć hydrograficzna nie jest w Kenii dobrze rozwinięta. Najdłuższą i najważniejszą rzeką Kenii jest uchodząca do oceanu Tana. Rzeki w północno– wschodniej części kraju mają charakter okresowy, prowadzą wody jedynie podczas pór deszczowych. W kraju leży kilka dużych jezior. Południowo – zachodni kraniec państwa obejmuje największy śródlądowy zbiornik w Afryce – słodkowodne Jezioro Wiktorii. Na jego brzegu zlokalizowane jest jedno z większych miast kraju – Kisumu. Pozostałe jeziora, o charakterystycznym, podłużnym kształcie, wypełniają zwykle dna rowów tektonicznych. Największe z nich to słone Jezioro Turkana (Rudolfa), mające prawie 300 km długości. Henryk Sienkiewicz opisał je jako Burkina Faso i umieścił nad nim akcję powieści W pustyni i w puszczy. Ze względu na kolor wody nazywane jest czasem Morzem Nefrytowym. Dla przybywających turystów największą atrakcją jest fauna Kenii, którą można obserwować na terenie parków narodowych, jak Amboseli i Tavo oraz rezerwatów zwierzęcych jak Masai Mara. W związku z porami deszczowymi dwa razy w roku można zobaczyć „spektakl przyrodniczy”. Tak określa się wędrówki setek tysięcy antylop gnu przez rzekę Mara z parku Serengeti w Tanzanii na północ w celu poszukiwania wilgotniejszych terenów. Podczas tej przeprawy wiele z nich ginie.
Kikuju 20,9%, Luhya 13,8%, Luo 12,8%, Kemba 11,3%, Kalenjiu 10,8%, inni Afrykanie 29,2%, Azjaci 0,6%, Europejczycy 0,3%, Arabowie 0,3%. Protestanci 26,5%, katolicy 26,4%, animiści 18,9%, chrześcijanie afrykańscy 17,6%, muzułmanie 6%, prawosławni 2,5%, inni 2,1%.
Źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Kenia
www.msz.gov.pl
