Chiny

Na terytorium Chin rozwinęła się jedna z najstarszych cywilizacji świata. Pierwsza rolnicza kultura Chin rozwinęła się w neolicie (ok. 5000–2500 p.n.e.). Jej szybki rozkwit w kolejnych wiekach nastąpił dzięki licznym wynalazkom, ułatwiającym pracę. Zaczęto stosować radło, koło garncarskie, nawadnianie pól. Poznano zasady uprawy ryżu i morwy oraz hodowli jedwabników.
W latach 1766–1122 p.n.e. panowała w Chinach pierwsza historycznie udokumentowana dynastia, Shang. Stworzono wówczas pismo, pierwszy kalendarz i zaczęto zakładać miasta. Za kolejnej dynastii - Zhou - wprowadzono system lenny. Wiek V–III p.n.e. to epoka Walczących Królestw. Toczyły się wówczas liczne wojny pomiędzy drobnymi królestwami. Był to zarazem złoty wiek filozofii chińskiej. Powstał wówczas konfucjanizm, taoizm i legizm. W III w. p.n.e. zbudowano Wielki Mur Chiński do obrony przed najazdami koczowniczych plemion z północy i zachodu. Były to czasy największej świetności Chin, przypadające na rządy dynastii Han (206 r. p.n.e. – 220 r. n.e.). Chiny były wówczas najlepiej rozwiniętym państwem świata. Na bardzo wysokim poziomie stała także technika.
Upadek dynastii był początkiem długotrwałego zastoju gospodarczego i kulturalnego. Dużego znaczenia nabrał w tym okresie buddyzm. Kolejny etap rozwoju państwa przypadł na panowanie dynastii Tang. W VIII w. wydrukowana została w Chinach pierwsza na świecie książka W 1211 r. rozpoczął się okres podbojów i panowania Mongołów na tronie chińskim. Założyli oni własną dynastię Yuan ze stolicą w Pekinie. Z czasem imperium mongolskie zaczęło się rozpadać i w 1368 r. rządy w Chinach przejęła nowa dynastia, Ming. Był to okres silnego rozwoju państwa i otwarcia się na zagraniczne wpływy. Jednak wojny z Mongołami, najazdy piratów, wewnętrzne konflikty polityczne w państwie doprowadziły w 1644 r. do upadku dynastii. Władzę przejęła mandżurska dynastia Qing.
W tym czasie do Chin docierali już Europejczycy, prowadząc działalność polityczno–handlową i misyjną. Niezadowolenie Chińczyków z coraz silniejszych wpływów europejskich w ich państwie doprowadziło w 1757 r. do zamknięcia dla obcokrajowców wszystkich portów chińskich z wyjątkiem Kantonu.
Nie uratowało to jednak Chin. Brytyjsko–chińskie wojny opiumowe, walki wewnętrzne jak powstanie tajpingów i przegrana wojna z Japonią w 1894 r. doprowadziły do ostatecznego upadku kraju. Chiny stały się on państwem półkolonialnym. Utworzone zostały dwie strefy wpływów: japońska i angielska.W 1911 r. doszło do wybuchu rewolucji i ustanowienia republiki. Był to jednocześnie początek długotrwałej walki o władzę i polityczną dominację. Wykorzystała to Japonia, która w 1931 r. tereny Mandżurii. Na tronie stworzonego tam marionetkowego państewka zasiadł ostatni cesarz Chin, Pu Yi. Po zdobyciu Pekinu przez Japonię, Chińczycy utworzyli antyjapoński front, dowodzony przez komunistycznego przywódcę, Mao Zedonga. W latach 1946–1949 wybuchła wojna domowa. Zwycięstwo odnieśli komuniści i utworzyli Chińską Republikę Ludową. Przedstawiciele dotychczasowego rządu znaleźli schronienie na Tajwanie.Mao Zedong wprowadzał zasady funkcjonowania gospodarki komunistycznej i realizował “Politykę Wielkich Kroków”, czyli szybkiego postępu poprzez kolektywizację i uspołecznianie. W 1966 r. ogłosił “rewolucję kulturalną”. Szkoły zostały zamknięte, a cała ludność miała pracować fizycznie, gdyż tylko taką formę pracy uważano za użyteczną. Po śmierci Mao Zedonga w 1976 r. ponownie zaczęła się walka o władzę. Mimo przeprowadzenia reform i szerszego nawiązania kontaktów ze światem Zachodu, chińska demokracja nadal jest bardzo ograniczona, a władze mają ścisłą kontrolę nad życiem politycznym, społecznym i gospodarczym kraju.

Hanowie (Chińczycy) 92%, Zhuangowie 1,4%, Mandżurowie 0,9%, Huejowie 0,8%, Miao 0,7%, Ujgurzy 0,6%, Yi 0,6%, Tuija 0,5%, Mongołowie 0,4%, Tybetańczycy 0,4%, inni 1,7%. Bezwyznaniowi 71,2%, chińskie religie ludowe 20,1%, buddyści 6%, muzułmanie 2,4%, chrześcijanie 0,2%, inni 0,1%

Władze Chińskiej Republiki Ludowej z początkiem 2003 r. wprowadziły przepisy obowiązujące cudzoziemców przywożących i wywożących zagraniczne środki płatnicze. Wwożąc do Chin środki płatnicze w kwocie powyżej równowartości 5000 USD, cudzoziemcy zobowiązani są do złożenia stosownej deklaracji celnej, na której podstawie przy wyjeździe przeprowadzana jest kontrola i odprawa dewiz wywożonych. Jeżeli posiadane przy wyjeździe środki płatnicze nie przekraczają zgłoszonej w deklaracji kwoty lub są mniejsze niż równowartość 5000 USD, na ich wywóz nie jest wymagane dodatkowe zezwolenie. Aby wywieźć niezadeklarowane przy wjeździe dewizy o równowartości od 5000 do 10 000 USD, cudzoziemiec zobligowany jest posiadać pisemne zezwolenie banku, o które może wystąpić, przedstawiając dokument podróży (paszport) oraz dokumentację pochodzenia środków płatniczych. Jeśli wywożone środki płatnicze przekraczają równowartość 10 000 USD, oprócz zezwolenia banku wymagana jest także zgoda kompetentnego zarządu kontroli dewiz. W deklaracji celnej wyjazdowej cudzoziemiec ma obowiązek podać wszystkie wartościowe przedmioty, które posiada przy sobie (np. kamerę wideo, aparat fotograficzny, odbiornik radiowy, cenną biżuterię itp.). Rzadko zdarza się, aby służby celne kontrolowały te deklaracje na lotniskach, natomiast często czynią to na granicy lądowej. Nie wolno wwozić narkotyków, broni, amunicji i materiałów wybuchowych, waluty chińskiej, publikacji uznawanych przez prawo chińskie za szkodliwe (w tym pornografii i wydawnictw krytykujących władze i ustrój ChRL oraz materiałów propagujących działanie zakazanych w Chinach sekt, np. Falun-gong). Zabroniony jest także przywóz do Chin przetworów mięsnych, mlecznych, nasion, żywych roślin itp. Nierespektowanie tych przepisów karane jest konfiskatą żywności przy przekraczaniu granicy. Bez certyfikatu zakupu nie wolno wywozić dzieł sztuki, rzadkich wydawnictw, wyrobów z kamieni szlachetnych oraz samych kamieni szlachetnych. Wywóz zakupionych w Chinach dóbr powszechnego użytku, w tym sprzętu elektronicznego, jest traktowany bardzo liberalnie. Nie są poza tym znane żadne restrykcje celne, które odbiegałyby od powszechnie przyjętych norm międzynarodowych.